Unsigned Books

Moderne Sprookjes – For English click here.

Het was een milde winter en de jaarlijkse kermis stond voor de deur. De dorpelingen maakten zich klaar voor enkele geweldige dagen van vertier. Dit jaar zouden ze de laatste nieuwe ontwikkeling op het gebied van vermaak te zien krijgen: het reuzenrad. Mensen keken enorm uit naar dit apparaat dat de zwaartekracht zou tarten en hadden speciaal geld opzijgezet hiervoor, opdat het hele gezin in ieder geval één ritje zou kunnen maken in deze bijzondere contraptie. De laatste middeltjes, smeersels en remedies worden eveneens altijd gedemonstreerd door uiterst geleerde mannen en vrouwen. Er worden altijd fikse kortingen gegeven op zij die zich publiekelijk als tester wilden opwerpen. Eerlijke Ed reisde voor het eerst mee met dit jaarlijkse evenement. Hij geloofde dat hij de oplossing had gevonden voor een uitermate hardnekkig probleem. Hieronder volgt het verhaal van deze bijzondere dag voor dit dorp.  

Ze waren alles aan het opbouwen op een plekje in een groot park met een prachtig meer in het midden. Op dit meer konden mensen genieten van een rustig boottochtje tussen de meerkoeten, eenden en zwanen. De zwanen waren al sinds jaar en dag eigendom van het koningshuis. De beesten waren vrij tam, maar je mocht ze noch voeren noch aaien. Natuurlijk had menigeen hier lak aan en de beesten kregen allerhande ongezonde lekkernijen toegeworpen die ze gretig opaten.  

Zonder enige vrees waren de bouwers het metershoge reuzenrad aan het opzetten, terwijl de voorbijgangers hun ogen uitkeken. De gammele steigers werden getrotseerd. De bouwers bewogen zich moeiteloos heen en weer tegen de sterke winterse winden in. Hun hamers sloegen hard op het hout en daar de wind de goede kant opstond kon je door het hele dorp horen. Het werd met gemak kilometers ver gedragen. Mensen stonden te popelen om gebruik te gaan maken van dit technologische hoogstandje waarvan hen beloofd is middels posters en pamfletten dat ze de wolken zouden kunnen aanraken. De aankondigingen hingen door de hele stad en er waren zelfs gratis kaartjes weggegeven aan een paar gelukkigen dorpelingen die toevallig op het juiste moment op de juiste plek waren. 

Eerlijk Ed mocht ditmaal zijn wagon en podium direct naast het reuzenrad plaatsen. Hij kon zijn geluk niet op. Tot nu toe moest hij telkens genoegen nemen met een verloren plekje achter de suikerspinkraam van Kleine Kim. In tegenstelling tot haar naam was ze enorm. Als ze niet bezig was om suikerspinnen te verkopen, dan had ze een bescheiden rol in de ‘freak show’. Ze stond dan tussen de bebaarde dame en de sterke man in. Met haar twee meter deed ze elke man eruitzien als een dwerg die zo op het podium had gekund met haar. 

Op de openingsdag sneeuwde het. Er was geen beter moment voor zijn première in dit dorp. Mensen stonden in de rij voor de kaartjes en ze werden per dozijn verkocht. Al snel had zich eveneens een lange rij gevormd voor het geweldige reuzenrad. Het hoge apparaat trok enorm veel bekijks. Het podium van Eerlijke Ed stond precies naast de rij en iedereen had er al wachtende zicht op. Een minstreel beklom het podium en begon een deuntje te spelen dat de mensen nog nimmer hadden gehoord. Het was aanstekelijk en bij de derde keer begonnen sommige mensen mee te neuriën.  

De gordijnen achter de minstreel gingen open en Eerlijke Ed stond in het midden van het podium naast een bebloed houtblok. Op het blok stonden twee machines met kleine, scherpe messen erin. Het was een afschuwelijk gezicht en zijn publiek leek er even van te walgen. Maar Eerlijke Ed was een ware showman en wist hoe hij de aandacht van het publiek kon trekken en afleiden. Met zijn excentrieke vertonen en de brandende toorts in zijn handen, waar hij wilde bewegingen mee maakte, waren al snel alle ogen op hem gericht.  

“Dames en Heren! Mag ik jullie aandacht, alsjeblieft! Eerlijke Ed geneest wat u mankeert. Voorgoed! Gegarandeerd!”  

De minstreel speelde het deuntje weer. Ze waren inderdaad allemaal afgeleid. Het verschrikkelijke met bloed doordrenkte houtblok werd genegeerd en welhaast vergeten.  

“Heeft u koude handen? Voelen uw vingers een beetje verdoofd en bevroren? Ja! Maar dat niet lang meer, beste mensen. Want ik ben Eerlijke Ed. Zou ik tegen u liegen? Natuurlijk niet.” 

Enkele toeschouwers gooiden hun handen in de lucht en toonden hem hun warme handschoenen. Ze maakten hem een beetje belachelijk, zoals vervelende mensen dat weleens doen bij een voorstelling.  

“We hebben deze dingen aan, beste man!” 

“Houden deze dingen onze handen dan niet warm op dit soort dagen?” 

Hoongelach viel hem ten deel, maar Eerlijke Ed wuifde het weg met een simpele beweging van zijn hand. Hij ging ongestoord verder en bediende ze van repliek.  

“Uit de mode. Te duur. Onpraktisch. Erger nog, het is allemaal slechts tijdelijk.” 

De minstreel begon weer te spelen en de reacties die volgenden werden overstemd door het geluid van het instrument en het luide gezang. Na het lied wees Eerlijke Ed naar een van de roepende mensen met zijn handschoenen.  

“Vertel mij eens, beste man, hoeveel heeft u neergelegd voor uw handschoenen?” 

“Drie shilling. Daar kun jij niet tegenop, oude reus.” 

“Oh jee, voor nog niet de helft kan ik u een permanente oplossing bieden. Zou ik tegen u liegen? Vertel mij eens, beste man, hoeveel paar heeft u reeds moeten aanschaffen?” 

“Dit is slechts mijn derde paar deze winter.” 

“Pah, als ik u onder handen heb genomen, dan garandeer ik u dat u nooit meer ook maar één paar hoeft te kopen. Nimmer! En uw koude handen zullen u nooit meer tot last zijn. Gegarandeerd. Zou ik tegen u liegen?” 

Wederom werd het aanstekelijke deuntje ingezet op precies het juiste moment. Iedereen zong mee, terwijl ze hun tijd aan het doden waren in de lange rij.  

“Onzin! Bewijs het maar!” riep een ongelovige uit de rij. 

“Mijn beste man, komt u maar naar voren en dan toon ik het u gratis. Normaal kost het een shilling. Slechts één enkele shilling. Maar voor u doe ik het gratis. En dan zult u zien. Geen enkele koude vinger. Laat staan tien!” 

De stevige man stapte uit de rij en klom het podium op onder een warm applaus en luid gejoel van de omstanders. De minstreel speelde, terwijl Eerlijk Ed zijn toorts in een houder zette naast het vergeten houtblok. Hij nam de handen van zijn slachtoffer en een paar ontzettend mooie, grote handen gleden uit de handschoenen. Zulke gave handen had hij nog niet mogen aanschouwen. Zachtjes wreef hij over de rugkant en mompelde iets onverstaanbaars, terwijl hij kort weg mijmerde.  

“Ed?” 

Hij keek op. Staarde het publiek in. Keerde zich weer naar de man. Aan de pols trok hij de hand omhoog en toonde deze aan zijn publiek.  

“Beste man, beste mensen, u zult getuige zijn van het laatste op het gebied van de medische geschiedenis. Voordat we beginnen, wil ik u wel even vragen om dit formulier te ondertekenen waarin u toestemming geeft en akkoord gaat met de voorwaarden. We willen immers geen ontevreden klanten.” 

Er werd hem een stuk perkament overhandigd met allerlei kleine lettertjes en termen waar hij niet bekend mee was. Hij deed alsof hij het aan het lezen was en elk woord ervan begreep. Daarna knikte hij, humde wat en tekende het met de in inkt gedoopte veer.  

“Moooooi.” 

Met een zwiep werd het zojuist getekende perkament weggetrokken en behendig aan de minstreel overhandigd. Die stopte het in een doos en deed deze op slot.  

“Laten we dan nu gaan beginnen. Plaats uw handen in deze gaten hier en bijt even op dit stukje hout. Nooit meer zult u last hebben van koude handen. Nimmer!” 

Iedereen hield zijn adem in. De minstreel speelde zachtjes wat begeleidende muziek. De klant plaatste zijn handen in de gaten. De toorts werd gedoofd. Het hele podium was donker. Een doek werd over de apparaten geworpen en de handen verdwenen eronder. Een klik. Een duw. Een weggemoffelde schreeuw. Eerlijke Ed wist wat hij aan het doen was. Zou hij tegen u liegen? Hij hield de gloeiende toorts onder de doek wat nog meer gedempt geschreeuw veroorzaakte. Zijn publiek kon niet zo goed zien wat er precies gebeurde, maar ze konden niet wachten om het resultaat te zien.  

De toorts werd weer aangestoken. De lichten gingen aan. Eerlijke Ed stond in het midden van het podium met de handschoenen hoog boven zijn hoofd.  

“Zeg me eens eerlijk, beste man, heeft u nog koude handen?” 

“Nee, ze zijn niet koud meer. Ik voel niks meer.” 

De doek werd weggetrokken van het houtblok en iedereen kon zien dat de handen weg waren. Twee zwarte stompjes aan het eind van zijn armen was alles dat nog over was.  

“Nooit meer koude handen voor u. Nimmer! Dit, dames en heren, is de toekomst! U kunt ook genezen worden! Voor slechts één shilling hoeft u nooit meer last te hebben van de snijdende kou. Nooit meer hoeft u dure handschoenen te kopen. Maar dat is nog niet alles. Ik geef u zelf gratis deze zalf mee waarmee elk nare bijwerking die u anders zou hebben voorkomt. Aanschouw de oplossing, dames en heren. Wie volgt?” 

De minstreel speelde het vrolijke deuntje zo hard als dat hij kon en al snel was het reuzenrad compleet vergeten. Mensen stonden in de rij bij Eerlijke Ed om van hun verschrikkelijke probleem verlost te worden. Zou hij tegen u liegen? 

The End