Unsigned Books

Gender Deel 4

Hoe groot De Substraat is? Dat kan oprecht niemand met zekerheid zeggen. Niemand telt. Het is niet te tellen, want er zijn te veel verschillende lagen binnen dit netwerk van verzetsstrijders. De ene laag is beter zichtbaar dan de andere. Sommige mensen zitten zo diep in verborgen in het netwerk dat niemand ze ooit ziet of weet heeft van ze. Je zult ze nooit tegenkomen op straat en zelfs in het geval dat het wel zou gebeuren, zou er niemand zijn die ze zou herkennen. Ze zijn onbekend en de vraag is of ze überhaupt wel op papier bestaan.  

Ongeveer negenennegentig procent van het werk van De Subtraat gebeurt letterlijk in het donker, omdat ze hunzelf huisvesten in de in onbruikgeraakte metrolijnen die zich onder de grote steden bevinden. Onder de ‘normalen’ in de maatschappij gaan er geruchten en complottheorieën rond over deze, in de volksmond genoemde, molmensen. De geruchten worden nooit door De Staat bevestigd en de complottheorieën zijn vooral gebaseerd op indirect bewijs en speculaties. Net als met UFO’s zijn de beschikbare foto’s vaag en pluri-interpretabel. Het zijn mooie verhalen voor rondom het kampvuur, maar de geloofwaardigheid is dubieus in de ogen van de echte ‘normalen’.  

Het verschil met de communies zit hem daarin dat die wel op de kaart staan. De blauwdrukken van deze gangen van De Substraat zijn allemaal in het bezit van de organisatie zelf. Ze zijn gemaakt voor het digitale tijdperk en nooit gedigitaliseerd, omdat ze toen al niet meer gebruikt werden In afzienbare tijd zijn in de gangen van verlaten en vergeten metrolijnen hele steden opgebouwd. Waar ze enkele jaren geleden zijn begonnen met wat provisorische woonplekken, een handjevol matrassen en allerhande spullen die in allerijl meegenomen waren vanuit de huizen boven de grond, zijn nu welhaast volwaardige huizen ontstaan. Natuurlijk niet zo groot en statig als wat er op het aardoppervlak staat, maar met wat hout en afgedankte materialen van de schroothoop kun je een heel end komen. Het zijn gedrochten, maar voor hen is het thuis. 

Op diverse stations zijn allerhande winkels en eethuizen opgezet waar deze ‘molmensen’ hun voedsel vandaan halen of gezamenlijk een maaltijd kunnen nuttigen. De ratburger is een favoriet onder de bewoners, maar er zijn genoeg vegetarische burgers te vinden met dank aan de agrariërs die de waar via de socii aan de Substraten leveren. Op goede dagen staat er schapenvlees op het menu en in crisistijden moeten de mensen hun behelpen met kliekjes en burgers gemaakt van allerhande insecten. Er wordt druk gewerkt aan het opzetten van een vorm van ondergrondse kassen en boerderijen maar dat kan nog even gaan duren. Het verkrijgen van levend vee is geen gemakkelijke opgave. 

Iedereen aan het oppervlak is veganist geworden in de loop der tijd. Niet zozeer als keuze, maar meer door een uitgevaardigd decreet. Alle dieren leven nu in het wild, waar ze horen. Zelfs huisdieren zijn verboden. Van de kleinste muis tot de grootste hond, elk huisdier is verbannen uit het gezinsleven. Mensen mogen niet zien hoe dieren zich voortplanten, opdat het de psyche kan aantasten en ideeën kan voortbrengen die tot onnodige onrust kunnen leiden. Dus wordt er alles aan gedaan om ze uit het zicht te houden. Alleen op de boerderijen van de agrariërs leven nog gedomesticeerde dieren. Voor zover De Staat weet is dat dan ook de enige plek waar nog dierenvlees gegeten wordt en waar dierenproducten gebruikt en genuttigd worden. Ze maken er hun eigen kleding van en allerhande andere zaken als dekens, en tassen. Alle ‘normale’ mensen dragen vandaag de dag synthetische of plantaardige kleding. Hemp en bamboe zijn de meest gebruikelijke materialen. 

Het hele metrostelsel is een eclectisch geheel dat riekt naar een grote stapel muffe kleding die twee jaar heeft liggen schimmelen op een klamme plek onder het bed na een avondje intensief fitnessen. De bewoners zijn eraan gewend en ruiken het veelal niet eens meer. In een enkele woning brandt een stokje wierook, maar het is dweilen met een kraan open. Deze of gene oudere bewoner diept weleens de legende op over De Grote Stank uit vroeger tijden toen De Staat het officiële pand moest verlaten, omdat er door de onwelriekende lucht, die van de nabijgelegen rivier kwam – waar lijken en uitwerpselen in lagen te rotten – niet te werken viel. Of het waar is, dat laat menigeen in het midden. Deze mensen laten de feiten niet in de weg staan van een goed verhaal en de jongeren vermaken hun prima met het luisteren naar deze oude van dagen zittend rondom een vuurkorf.  

Communies waar ‘de anderen’ wonen sinds ‘De Grote Kentering’, staan in verbinding met de buitenwereld door middel van hun socii. Een deel van deze socii, maar bij lange na niet allemaal, is onderdeel van De Substraat. Het is in wezen een ondergrondse beweging van verzet tegen de genderneutrale en non-binaire maatschappij. Substraten – mensen die onderdeel zijn van De Substraat en die men niet moet verwarren met de gewone socii – menen dat de wereld verre van het perfecte plaatje is waar De Staat hen in doet geloven. Dit zijn binairen die hunzelf niet willen storten op het leven in gemeenschappen die alsnog gecontroleerd, gedomineerd en gedoogd worden door De Staat.  

De laatste tijd is het gedachtegoed van De Substraat onder de leden van de gemeentes meer gaan leven. Mede door de oprichting van een ondergrondse krant en een verbeterde berichtendienst tussen de onderlinge communies en tussen De Substraat en de communies. Waar deze twee werelden voorheen erg gescheiden langs elkaar heen leefden en afzonderlijk van elkaar bestonden, is er nu een verbeterde samenwerking en een groter gevoel van saamhorigheid. Alhoewel er af en toe wat verschillen van visie en mening zijn, realiseren ze hun dat ze meer kunnen bereiken door samen te werken en deze geschillen opzij te zetten. Ze streven hetzelfde doel na, maar over de manier waarop deze bereikt moet worden is soms nog wat onenigheid. 

Een socius is meer een vertrouweling van de mensen die leven in de gemeenschappen verborgen onder de zwarte vlekken en is niet per definitie lid van De Substraat. Socii zijn bereid te helpen met allerhande zaken, maar willen niet zo ver gaan als het verzet en zijn daar dan ook niet bij aangesloten. Ze hebben vaak gewoon een gezin en draaien op een betrekkelijk normale manier mee in de maatschappij. Deze mensen zijn van mening dat de wereld, zoals deze nu is, niet de inclusieve wereld is die De Staat graag pretendeert dat het is. Echter, alles opgeven wat ze hebben, dat gaat hun net te ver. Ze hebben zekerheden, een leven en een toekomst. Althans, zolang De Staat ze niet te pakken krijgt.   

Hoewel de Substraten in constante angst leven om ontdekt te worden, hebben de socii daar een grotere kans op aangezien zij veelal volledig onafhankelijk werken in de buitenwereld. Zij zijn van veel niet op de hoogte en zijn veel zichtbaarder dan de veel beter geïnformeerde en vaak getrainde leden van het ondergrondse netwerk. Zoals men in de volksmond zegt werken de socii op een need-to-know basis. Dat is noodzakelijk, want dat beschermt de ondergrondse. Als een socius opgepakt wordt, dan heeft deze te weinig kennis van zaken om de lange armen van De Staat te voorzien van nuttige informatie. De rechterhand weet vaak niet wat de linkerhand aan het doen is.    

Ondanks dat ze meer in het daglicht werken en op de radar van De Staat staan, is diezelfde Staat niet altijd actief op zoek naar hen. Daardoor zouden zij dus veel minder bang hoeven te zijn dat ze worden opgepakt of dat ze iets overkomt. Zij zijn de kleine visjes in de zee die niets opleveren. Het is voor de machthebbende personen veel beter om deze bondgenoten van de communies goed in de gaten te houden in de hoop dat er grotere vissen mee gevangen kunnen worden. Dat schijnt in het verleden te zijn gebeurd en zal in de toekomst waarschijnlijk vaker gebeuren als we de verhalen mogen geloven. Echter, als die verhalen waar zijn, dan zal het veelal nog steeds slechts gaan om het topje van de ijsberg. Niemand weet hoe diep de organisatie is en niemand weet wie er aan de top staat. Wellicht kunnen we beter zeggen ‘wie er op de bodem staat’.  

Nour en Jule zijn twee socii die Substraten zijn geworden en die hun niet alleen hebben aangesloten bij dit ondergrondse verzet, maar daar ook nog eens een leidinggevende rol bij vervullen. Dat doen ze niet vanuit een klamme, krappe, muffe woning onder de grond, maar vanuit de rijkelijk gemeubileerde kamers van hun eigen huis. Ze hebben er een onwijs zware taak aan om voor de buitenwereld als een volledig normaal gezin te worden gezien, terwijl ze hun tegelijkertijd diep in het netwerk van de ondergrondse verzetsstrijders bevinden. Nour heeft een gewone baan, met een alledaagse functie en xhe verdient genoeg om dat wat zij hebben als gezin te kunnen verantwoorden. Jule werkt part-time in een nietszeggend bedrijf waar je gemakkelijk niemand kunt zijn en vi ontfermt virzelf daarnaast over de kinderen: Sammie en Lemmie. 

Deze kinderen vormen eigenlijk nog het grootste gevaar en zullen over niet al te lange tijd de grootste belemmering vormen voor Nour en Jule om hun huidige verzetswerkzaamheden voort te zetten. Momenteel zitten de twee jongeren in het eerste jaar van de middelbare school en doen ze braaf alsof ze hun hormoonblokkers slikken. De waarheid is dat het placebo’s zijn en dat het een kwestie van tijd is voordat Sammie vormen gaat tonen die niet passen bij iemand van onder de achttien jaar en die niet horen bij iemand die niet van plan is om binnenkort kinderen te krijgen. Zodra peer wel bepaalde rondingen gaat krijgen, zijn er praktisch gezien slechts twee opties. De ene is om te verhuizen naar een communie en daar het leven voort te zetten. Iets waar ze niet naar uitkijken en de hoofdreden is voor Nour en Jule om hun hard in te zetten voor de Substraat in de hoop een wereld te kunnen creëren waarin zij ook welkom zijn en kunnen leven in vrijheid.  

De andere optie, uiteraard, is om onder de grond te gaan en hun volledig aan te sluiten bij de ‘molmensen’ en niet meer te werken vanuit hun molshoop, zoals ze het zelf gekscherend noemen. Dat is eveneens niet het ideaalbeeld voor een gezin. Als Nour en Jule uiteindelijk toch besluiten dit te gaan doen, is er natuurlijk nog de mogelijkheid voor Sammie en Lemmie om hun aan te sluiten bij een gemeenschap van hun keuze. Zelf in het huis blijven wonen is geen mogelijkheid, want hoe verklaar je, zonder argwaan te wekken, dat je kinderen al op zo’n jonge leeftijd het huis uit zijn en dan ook nog eens nooit op bezoek komen? Dat past niet in het plaatje van een perfect gezin in een perfecte maatschappij. Het zijn hoe dan ook allemaal perspectieven die weinig aantrekkingskracht hebben. 

Sowieso zijn Sammie en Lemmie in de eerste plaats de reden geweest voor Nour en Jule om hun aan te sluiten bij de socii en later bij De Substraat. De twee personen ontmoetten elkaar op de middelbare school en groeiden beiden afzonderlijk op in twee werelden. Eén met het non-binaire gedachtegoed en één zonder. Hun ouders waren fervente aanhangers van de non-binaire wereld en het is hen niet onopgemerkt gebleven dat hun ouders anders waren dan alle andere ouders. Ondanks dat één paar ouders hard hebben gewerkt om niks te laten blijken. Het waren moeilijke omstandigheden waarin ze zijn opgegroeid. Helemaal toen van hen beiden de ouders rond het tiende levensjaar werden weggesleept om nooit meer terug te komen. Nour en Jule werden opgevoed door surrogaat ouders en werden wekelijks bezocht door staatspsychologen. Niemand had ooit vermoed dat deze op een dag zouden strijden voor de rechten van ‘de anderen’ alhoewel het wel het meest logische was, achteraf bezien.    

Toen Jule achttien werd en erachter kwam dat vi geen kinderen kon krijgen, wilde vi graag gebruik maken van vis recht om dat wel te kunnen. Onder het mom van ‘u roept, wij draaien’ zorgen de staatsdokters dat dit voor iedereen mogelijk wordt gemaakt. Helaas bleek vi niet zwanger te zijn van vis grote liefde, Nour, en dat was de aanzet tot grotere overpeinzingen over de maatschappij. Herinneringen aan hun ouders en de ideeën die zij hadden kwamen speelden op als slechte wijn. Op deze manier werden de ogen van de twee geliefden steeds meer en meer geopend en begonnen ze te zien dat deze zogenaamd ideale wereld mede mogelijk wordt gemaakt door alles wat niet voldoet aan het ideaalbeeld gewoon weg te werken. Zoals hun ouders werden weggewerkt.  

Dit leidde er in eerste instantie toe dat zij hunzelf in de wereld van de socii gingen begeven. Ze deden kleine klusjes voor het netwerk zoals het vervoeren van gemeenschapslieden, het doorgeven van berichten en het meehelpen bij diverse ondergrondse nieuwsitems. Berichten die her en der via goedkope pamfletten werden verspreid.   

Na verloop van tijd kwamen Nour en Jule in aanraking met het ondergrondse verzet, dat toen nog in de kinderschoenen stond, en binnen afzienbare tijd gaven ze leiding aan een grote groep Substraten, maar waren ze in de wijk dat leuke gezin met die twee schattige kinderen. En hoewel het niet de kinderen van Nour zijn, heeft xhe xirzelf altijd als een goede ouder ontfermd over Sammie en Lemmie, die vooralsnog van niks weten. 

In het huis van deze familie worden de voornaamwoorden gebruikt die zijn geaccepteerd in de maatschappij. Mocht er iemand meeluisteren met conversaties, dan zullen ze hierdoor in ieder geval niet betrapt worden. Ook willen ze geen verwarring zaaien in de jonge hoofden van de kinderen en de kans lopen dat zij hunzelf verspreken in het openbaar. Sammie en Lemmie hebben nog niet zo lang geleden zelf hun voornaamwoorden gekozen. Aangezien ze beiden wel houden van een grapje binnen de perken van het toelaatbare, leek het Sammie leuk om voortaan als een stuk fruit door het leven te gaan en kwam aanzetten met peer, peer, peers, peers, peerzelf. Lemmie op buns beurt koos voor een wat minder opvallende grap door bun, bun, buns, buns, bunzelf te verkiezen. Het heeft een paar avonden gekost om het er zonder giechelen uit te krijgen en nu kunnen ze het met een strak gezicht eruit gooien alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Opvallend genoeg was er niemand in de klas die er iets grappigs in zag en werden ze na hun bekendmaking toegejuicht en gefeliciteerd met hun geweldige keuzes.